Była taka noc, kiedy dwie wiedźmy opuściły swoją chatkę pośrodku lasu.
Noc ta była wyjątkowa, bo pełna miłości, magii, żywiołów ognia i wody. Z oddali już słychać było wesołe śpiewy i pobrzękiwanie barda na swojej lutni, a łuna wielkiego ogniska oświetlała całą polankę znajdującą się tuż przy wejściu do lasu i obok małej rwącej rzeczki. Wokół ogniska siedzieli mieszkańcy pobliskiej wioski, zajadając do syta. Wiedźmy miały tam swoje zadnienie. Miały wróżyć młodym dziewczynom, kiedy wyjdą za mąż, a kawalerom jak bardzo urodziwa będzie ich przyszła żona.
Na pamiątkę tego święta dwie wiedźmy stworzyły przepiękne wzory młodych dziewczyn z wiankami we włosach, które znajdziecie już na półeczkach ich sklepiku na kurzej łapce.
Noc ta najbardziej znana jest pod nazwą Nocy Kupały — świętem, którego korzenie sięgają pradawnych słowiańskich czasów.
Noc Kupały odbywała się podczas letniego przesilenia Słońca, co przypadało zawsze na najkrótszą noc w roku. Jest to święto ognia, wody, słońca, księżyca, urodzaju, płodności i pełnej radości.
Noc Kupały była również nocą łączenia się w pary. Niegdyś kojarzenie małżeństw należało do głowy rodu oraz starszyzny rodu i wynajmowanych przezeń zawodowych swatów. Ale dla dziewcząt, które nie były jeszcze nikomu narzeczone i pragnęły uniknąć zwyczajowej formy dobierania partnerów, noc Kupały była szansą zdobycia ukochanego. Młode niewiasty plotły wianki z kwiatów i magicznych ziół, wpinały w nie płonące łuczywo i w zbiorowej ceremonii ze śpiewem i tańcem powierzały wianki wodom rzek i strumieni. Poniżej czekali chłopcy, którzy – czy to w tajemnym porozumieniu z dziewczętami, czy też liczący na łut szczęścia – próbowali wyłapywać wianki. Każdy, któremu się to udało, wracał do świętującej gromady, by zidentyfikować właścicielkę wyłowionej zdobyczy. W ten sposób dobrani młodzi mogli kojarzyć się w pary bez obrazy obyczaju, nie narażając się na złośliwe komentarze czy drwiny. Jeśli zaś wianek płonął, utonął lub zaplątał się w sitowiu, wróżyło to staropanieństwo jego właścicielce.
